ابن ميثم البحراني ( مترجم : محمدى مقدم / نوايي )
578
شرح نهج البلاغة ( فارسي )
اسم شده است كه از اين نوع سنگ در بصره وجود داشته است . به روايت ديگر بصره جايگاه نگهدارى شتران يا خشك كردن خرما بوده است . امام ( ع ) در زمينهء نكوهش مردم بصره به سبب اقسام لغزشهايى كه مرتكب شدهاند أموري را به شرح زير تذكّر مىدهد : اوّل - مردم بصره مردم شهري هستند كه سه روز دچار انقلاب ودگرگونى وضع خودشان بودهاند وروشن است كه بهم ريختگى آنها ودر افتادن به آشفتگى به دليل فسادشان بود كه بدان لحاظ استحقاق عذاب را داشتند وكلام امام ( ع ) : وعلى اللّه تمام الرابعة ، نفرينى است بر عليه آنها كه به عذاب ديگرى مبتلا شوند ودر زمين فرو روند . ( 3743 - 3741 ) دوّم - مردم بصره سپاهيان زن بودند ومنظور حضرت ، عايشه است ، چه أو را محور كارهايشان قرار داده بودند . وچون گفتار وانديشهء زنان در ميان عرب وديگر خردمندان به دليل ضعف انديشه وكمي عقلشان نكوهيده بوده ، امام ( ع ) مردم بصره را به همين سبب نكوهش كرده است . همچنان كه رسول خدا ( ص ) در مورد زنان فرموده است : « زنان در عقل ودين وبهرهورى ناقص مىباشند . » نقصان عقلشان به اين دليل است كه شهادت دو زن برابر شهادت يك مرد است تا اگر يكى فراموش كرد ديگرى به ياد داشته باشد . نقصان در دين به اين سبب است كه آنها در قسمتى از عمرشان به خاطر حيض ، نماز نمىخوانند وروزه نمىگيرند . ونقص بهرهورى اين است كه ميراث زنان نصف ميراث مردان است . به اين دليل ، كسى كه با آنها مشورت ويا بيعت كند از زنان در رأى ضعيفتر است ، زيرا هر پيرو از راهنماى خود ، در عقل كمتر است . بنا بر اين توبيخ مردم بصره به وسيلهء امام ( ع ) به خاطر اين كه لشكر وياور زن بودهاند بجا وزيباست . ( 3751 - 3744 ) سوم - به خاطر پيروى از شتر ، آنها را نكوهش فرموده ومنظور از شتر ، شتر